حروف خود را می نشانم
دراین دفتر
تاگر نباشد یادی از من
در این هستی
نیست شود روح من
زیر خاک این وطن
هست شود جسم من
زیر جوهر این قلم
یاد شود در شب های پاییزی
باد شود در سکون ممتد ابدی
حروف خود را می فشانم
در این کویر ویرانی
درختی شود از بیداری
ریشه زند در خاک بی کسی
خاکی که در ان بود نفسی
نفسی مسیحا پرور
زنده کند ریشه های خشک را
ویران کند کلاغ های شک را
کلاغی که ستم شد
کلاغی که غم شد
حروف خود را می نویسم
همچو شاعری افسون شده
از عمق تاریخی نفرین شده
می نویسم از بودن
می نویسم از شدن
بخوان ،بخوان ، بخوان
ای افسون شده ای ایران
