سرمای شک

چگونه شناختن خویش؟

از پس اندوه ی ژرف

بر فراز آسمانی تهی از هیچ

آنچنان که خورشید دمیده بر زمین

همچنان که ماه آرمیده کنار ستارگان

آنگاه اندوه نیز ایستاده است تا بگوید

تا برویاند اندیشه ی سبز  را

شناختن خویش همان عشق محال است

شناختن خویش همان توانایی لمس خیال است

 اشتیاقی از جنس خواستن

اندرون خود فرو رفتن

گم شدن

زیر و رو شدن

سرمای شک خوردن

آنگاه آبستن خویش بودن

زاییدن خویش

از خویش زاده شدن

به وقت ملاقات با خویشتن

در انتظار نسیمی گرم نشسته ام