آواز مقدس

سکوتی به گوش می رسد

آواز مقدس، فراموش می شود

دراین شبِ های پاییزی

دراین صبحِ کاغذی

حُزنی به تعداد ستارگان

اندیشه ایی میان مردگان

می کُشد روزهای بی معنی را

می نویسد نامه های بی متنی را

از جنونِ سکوتِ یک قرن

از رسیدن فریاد یک زن

سکوتی به گوش می رسد

ترانه ی مستی به هوش می شود

آرزوی خفته ای به خواب می رود

همچو شراب، در خاک ناب می شود

حُزنی از درون فریاد می کِشد

خشمی از برون فرهاد می کُشد

تلخی این شهر شیرین نمی شود

درد این کوه به شیرین نمی رسد

سکوتی به گوش می رسد

ایرانِ خوابی به خروش می شود